Aradaki verileri okumak zorunda kalmadan bir veriden diğerine geçilebilir. Bu tip bellekler genellikle masaüstü PC'lerde, notebook PC'lerde ve sunucularda kullanılır.

Bellekler veriyi depolama biçimleri açısından statik ve dinamik olarak ikiye ayırılabilir. Statik bellekler (SRAM) bir bit veriyi iki duraklı (flip-flop) halde, dinamik bellekler ise kondansatörde bir şarj olarak depolarlar. İlk defa 1951'de "core magnetic memory" (çekirdek manyetik bellek) adıyla ortaya çıkan bellekler, 1970’lerin başlarında statik ve dinamik bellekler geliştirilmeye başlanana kadar kullanılmıştır.

Bilgisayarlarda daha çok dinamik bellekler (DRAM) kullanılır. SDRAM'in ardından Double Data Rate arayüzüyle neredeyse iki kat daha fazla bantgenişliği sağlayan DDRAM piyasaya çıkmıştır. DDRAM bir saat vuruşunun hem alçalan hem de yükselen noktalarında veri transferi yaptığından piyasaya sürülürken iki kat hızlı olarak etiketlenir. Masaüstü PC’lerde DIMM’ler 184-pin’e sahiptir. Notebook PC’lerde ise 200-pinlik SODIMM modüller kullanılır.

Belleklerde en önemli performans unsuru veri transfer hızıdır. Bu noktada sistemin ne kadar bellek hızını destekleyip desteklemediğini bilmek önem taşır. Belirleyici olan bir diğer etken de gecikme süreleridir. Bu bakımdan özellikle Cas Latency (CL) önemlidir. Çünkü, bellek modülünün işlemci tarafından talep edilen bir veriye geri dönmeyi kaç saat vuruşu erteleyeceğini gösterir.